Twee keer per jaar stroomt de bovenruimte in Hospice Thuis van Leeghwater vol; allemaal nabestaanden van bewoners die in het voorbije half jaar in het hospice zijn overleden. Ook veel vrijwilligers van het hospice zijn er die avond bij. Ze komen samen om dierbaren te gedenken en herinneringen op te halen.
Als de rouw minder rauw is geworden en de scherpe randjes af zijn van verdriet en gemis, is het moment daar om samen te komen en herinneringen op te halen en verhalen te delen van bewoners. De kaars die altijd brandt zodra een bewoner is overleden, is ook vanavond aangestoken als bron van het licht en hoop.
De vrijwilligers van het hospice hebben een mooie herinneringsboom opgetuigd en de nabestaanden van alle bewoners mogen om beurten een herinneringsbol in de boom hangen. Een handeling die soms nog voor wat traantjes zorgt.
Het is muisstil in de zaal als vrijwilligers om beurten vertellen over bewoners. Sommigen woonden slechts een paar dagen in het hospice, anderen weken en soms maanden en voor iedereen is er aandacht. Hun verhalen, anekdotes, hoe ze hun laatste levensfase in het hospice ervoeren (‘jullie zijn allemaal engelen’) en hoe ze het leven loslieten.
De verhalen worden afgewisseld met passende gedichten en muziek. De herdenkingsbijeenkomst wordt georganiseerd door een vaste groep vrijwilligers. De herinneringsboom optuigen, de teksten schrijven, gedichten en muziek uitzoeken. Het is een tijdrovende maar dankbare klus, want na afloop van de bijeenkomst zijn er altijd mooie woorden van nabestaanden. ‘Het was een mooie herinneringsavond, héél bijzonder en héél liefdevol en mooi. Respect voor jullie allemaal.’
